حاشیه نگاری یک خبرنگار

امروز صبح تو رختخواب که بودم احساس کردم که یه جورایی قلبم کندتر می زنه و نفسم سنگین شده... حالا از همه بدتر این بود که نه می تونستم کسی صدا بزنم نه از جام بلند شم..نمی دونستم تو خوابم یا بیداری!؟همه چیز داشت خیلی سریع اتفاق می افتاد انگاری نفسهای آخر بود دیگه.همه علائم نشون می داد که مرگ خاموش داره خودش نزدیک نزدیک تر می کنه...

البته لطف خدا شامل حالم شد و نفهمیدم چطوری از جام بلند شدم و سمت شومینه تو حال که خوب نمی سوخت  رفتم و خاموشش کردم و سریع هم پنجره های خونه را باز کردم.

شاید برای ما خبرنگارا که هر روز خبرای تاسف بار این پدیده مرگ خاموش مخابره می کنیم کمتر به ذهنمون بزنه  که ممکنه یه روزی هم برای ما بخواد خودی نشون بده پس شماهم بیشتر مراقب خودتون باشید.

بازهم از خدای خودم بابت لطفهای همیشگیش ممنونم...