حاشیه نگاری یک خبرنگار

قضیه از این قرار بود که این ۱۲ شرکت دولتی و خصوصی که می بایستی طبق قانون دیه کامل مرد مسلمان با احتساب جریمه ماه های حرام حدود ۵۳ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان بپردازند رقم هایی چون ۶۰ تا ۸۰ میلیون سقف بیمه ای تعیین می کردند و در ازایش هزینه بیشتری هم بابت بیمه شخص ثالث به جیب می زدند.

از طرف دیگه هم تو محافل قضایی حکم به پرداخت بیمه قانونی یعنی همون ۵۳ میلیون خورده ای داده می شه حالا این ما به التفاوت کجا میره؟؟؟ خیلی ها که اصلا دنبالش نمیرن آن اقلیت هم باید طرح دادخواست کنند تا شاید تو یه پرسه طولانی دادرسی به پولشون برسند.

------حالا تو یه گمانه زنی نکته جالب اینجاست که تو این پرسه زمانبر این چند میلیون پول ناقابل مردم که تو بانکها به حساب بیمه ایهاست سودش به حساب کی میره ؟؟؟؟؟؟!!!!

تو این پرونده پر و پیمون این شرکتها جمعا ۹ میلیارد تومن جریمه شدن و مردم هم حق شکایت و بازپرداخت اضافه دریافتی دارند.

ساعت ۵:۴۰ که از خونه زدم بیرون فقط به این فکر می کردم که راس ساعت ۶ به میدون سپاه می رسم یا نه؟

انقدر عجله داشتم که حتی قسمتی از مسیرم اشتباه رفتم اما بالاخره ۶:۰۵ چشم به جمعیت جلوی درب سازمان نظام وظیفه افتادُُ پدر و مادرهایی دیدم که برای بدرقه آقاپسرهاشون که الان برای خودشون مردی شده بودن آمده بودن تو نگاهشون خیلی حرف بود مثل همون روز اول مدرسه.

وسط حیاط که رفتم و بچه هایی رو که برگه های اعزامشون محکم تو دستشون گرفته بودن دیدم شوکه شدم آخه حس غریبی بود فکر کنم ان تصویر همیشه تو ذهنم بمونه.

از اولین نفر که حسشو پرسیدم با ناراحتی و یاس شدیدی روبرو شدم اما باور کنید بعدی ها آخر روحیه بودن دل قرصی داشتن می گفتن بریم مردتر می شیم... از آقا پسری که شب اصلا نخوابیده بود پرسیدم گفت: اخه دیشب داشتم نود می دیدم /یکی می گفت آمل افتادم جام خوبه/یکی از ان بچه های پر شر شور که کیک ساندیس دستش بود می گفت برای همین ها امدم...بعضی ها که با رفیقاشون آمده بودن می گفتن با بچه ها هستیم حال می ده. 

خلاصه اینکه خاطراتش از ان خاطره هاست...